ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ                           

                 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ                          

 

 

 

Ἡ ἀναστάσιμη ἀνοιξιάτικη χαρὰ τοῦ Πάσχα τῶν Ὀρθοδόξων πλημμυρίζει τὶς ψυχές μας καὶ ἀνανεώνει καὶ πάλι τὶς ἐλπίδες μας γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὴν αἰωνιότητα. Ἡ πορεία τῆς περισυλλογῆς καὶ τῆς μετανοίας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ποὺ ἐκορυφώθηκε μὲ τὰ μοναδικὰ βιώματα τῆς Πένθιμης Μεγάλης Ἑβδομάδος, παρεχώρησε τὴν θέση της στὸν ὁλόλαμπρο Ἥλιο τῆς Ἀναστάσεως, ποὺ κατηύγασε τὴν Οἰκουμένη μὲ τὸ ἀνέσπερο Φῶς τοῦ κενοῦ Παναγίου Τάφου.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀνέστη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, ἐσείστηκε ὁ Ἅδης, ἄνοιξαν οἱ πύλες τοῦ Παραδείσου, καὶ ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς πίστεως στὴν Ἀνάσταση τοῦ Λυτρωτοῦ καὶ Σωτῆρος ἅπλωσε ἀτράνταχτα στηρίγματα σὲ ὅλες τὶς γωνίες τῆς Οἰκουμένης καὶ στὶς ἀνθρώπινες καρδιὲς τῶν λυτρωμένων πιστῶν τῆς αἱματοπότιστης ἁγίας του Ἐκκλησίας.

Τὸ περιεχόμενο τῆς Ἑορτῆς τῶν ἑορτῶν καὶ τῆς πανηγύρεως τῶν πανηγύρεων θεμελιώνεται στὰ ἀγγέλματα τοῦ Οὐρανοῦ γιὰ τὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως. Χαίρεται ἡ τρισήλιος Θεότης, καὶ οἱ χαριτόβρυτοι κρουνοὶ τῶν θείων δωρεῶν της ποτίζουν τοὺς ἀγροὺς τῶν ἀποστολικῶν συνειδήσεων καὶ τῶν εὐλαβῶν καρδιῶν τῶν Μυροφόρων γυναικῶν γιὰ τὶς ἀπαρχὲς τὴς στρατευομένης Ἐκκλησίας, μὲ πρώτη τὴν Κυρία Θεοτόκο, γιὰ νὰ ὁδεύσουν ὅλοι αὐτοί, ἀκολουθοῦντες «τοῖς ἴχνεσι» τοῦ Κυρίου, στὸ δρόμο τοῦ χρέους, τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς θυσίας. Ὁ Τίμιος Σταυρός, ἐγχάρακτος στὰ μέτωπα καὶ στὰ στέρνα τῶν ἠλεημένων καὶ τιμημένων συνεργῶν τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ, φωτίζει τὸν νοῦν, ἀτσαλώνει τὶς καρδιές, καὶ ἐμπνέει τὶς ψυχὲς γιὰ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου στὸν κόσμο καὶ στὴν πρώτη σελίδα τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ ἀνθρωπίνου πνευματικοῦ πολιτισμοῦ.

Ὁ προσφυὴς γιὰ τὴν Ἀνάσταση λόγος τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου εἶναι ἀληθινὴ οὐράνια διδασκαλία. «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ κατὰ τὸ πολὺ αὐτοῦ ἔλεος ἀναγεννήσας ἡμᾶς εἰς ἐλπίδα ζῶσαν δι’ ἀναστάσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐκ νεκρῶν» (Α’ Πέτρ.1,3). Ὁ δὲ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν ἅγιος Παῦλος σὲ ὅλα τὰ κηρύγματά του καὶ στὶς ἱεραποστολὲς γιὰ τὴν Ἐκκλησία «τὸν Ἰησοῦν καὶ τὴν Ἀνάστασιν εὐηγγελίζετο» σὲ ὅλους. Αὐτὸ τὸ κήρυγμα διαρκεῖ μέχρι σήμερα καὶ πληροῖ ὡς λόγος καὶ ὡς γεγονὸς τὴν ζωὴ καὶ τὸ φρόνημα ὅλων τῶν εἰς  Χριστὸν πιστευόντων.

Στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας ὅμως, ποὺ τὴν φωτίζει τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως, δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγῃ, ὅτι ὁ Χριστὸς ἔφθασε στὴν Ἀνάσταση, ἀφοῦ πέρασε ἀπὸ τὸ φρικτὸ μαρτύριο τῆς σταυρικῆς του θυσίας. «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε. ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰω.16,33) μᾶς εἶπε. Τὸ πέλαγος τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς εἶναι τὶς περισσότερες φορὲς τρικυμιῶδες. Ἡ ἀσθένεια, ὁ θάνατος, ἡ ἀποτυχία, τὸ ἄγχος, ἡ ἀδικία καὶ ἡ πτωχεία εἶναι σταυροὶ ὀδυνηροὶ τῆς ζωῆς. Ἀλλὰ πρέπει νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι καὶ δυνατοί. Χρειάζεται πίστη, ἀπαιτεῖται ὑπομονή, ἐπιβάλλεται νὰ μὴ χάσωμε τὴν θέα τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ καὶ τὸ οὐράνιο θέαμα τῶν φωτεινῶν ἀκτίνων ἀπὸ τὸν Ἀναστάντα ζωοδότη Κύριο.

Ἡ δυσβάστακτη περιπέτεια καὶ οἱ δοκιμασίες ποὺ περνοῦμε αὐτὰ τὰ χρόνια εἶναι καρπὸς τῆς ἀπληστίας μας, τῆς ἐπιπολαιότητός μας καὶ τῶν σφαλμάτων ποὺ διεπράξαμε μικροὶ καὶ μεγάλοι, μὲ τὸ ποσοστὸ τῆς εὐθύνης νὰ εἶναι βαρύτατο γιὰ τοὺς ἀσκήσαντες τὴν ἐξουσία καὶ τὴν διαχείριση τοῦ δημοσίου πλούτου. Ἔτσι ἡ παρουσία καὶ ἡ μεσολάβηση τῶν ἄλλων ἐθνῶν πέφτει βαρειὰ ἐπάνω στὶς ψυχές μας καὶ στὴν ἐθνική μας φιλοτιμία, σὲ βαθμὸ ποὺ νὰ ἀπειλήσῃ καὶ τὴν πασχαλινή μας πνευματικὴ παράδοση καὶ τὰ εὐφρόσυνα λαϊκὰ ἤθη καὶ ἔθιμα. Τούτη ἡ συγκυρία εἶναι γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες Χριστιανοὺς μιὰ Χαρμολύπη τοῦ Ἀπρίλη αὐτοῦ τοῦ χρόνου.

 Ὑπενθυμίζω ὅμως ἐδῶ τὸν εὐαγγελικὸ λόγο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ πρὸς τοὺς μαθητάς του, ποὺ εἶναι ἀποκαλυπτικὸς καὶ διαπιστωτικός. Ἀκούσατέ τον. «Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν, καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν» (Μάρκ. 10,42). Καὶ συμπληρώνει. «ἀλλ’ αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ συμβαίνῃ σὲ σᾶς ποὺ εἶσθε δικοί μου. Ὅποιος θέλει νὰ γίνῃ μεγάλος ἂς εἶναι ὑπηρέτης σας, καὶ ὅποιος θέλει νὰ γίνῃ πρῶτος ἂς εἶναι ἐξυπηρετικὸς πρὸς ὅλους μὲ ἀγάπη καὶ ταπείνωση» (πρβλ. Μάρκ.10,43).

Έμπρός, λοιπόν, στὴν ἀναστάσιμη χαρὰ τοῦ Χριστοῦ μας, καὶ μὲ ἀναμμένες τὶς λαμπάδες ὡς συμβολισμὸ τῆς συμμετοχῆς μας στὴ χαρὰ τοῦ Οὐρανοῦ, ἂς παρακαλέσωμε τὸν Χριστὸ νὰ μᾶς συγχωρήσῃ, νὰ μᾶς ἐνδυ-ναμώσῃ, νὰ μᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὶς δοκιμασίες καὶ νὰ χαρίσῃ τὴν εἰρήνη του σ’ ὅλο τὸν κόσμο.