ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ                                                                                                                                                                         4^η Ἀπριλίου 2010

  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ                                                                                                                                                                           το ΄Αγιον Πάσχα                             

 

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ

 

     Στὴν κορυφὴ τοῦ ἑορτολογικοῦ κύκλου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ἡ Λαμπροφόρος Πασχαλινὴ Πανήγυρις καταυγάζει τὶς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν μὲ τὸ ἀνέσπερο Φῶς, ποὺ ἀνέτειλε ἀπὸ τὸν κενὸ Πανάγιο Τάφο. Ἐμπρὸς στὸν Πανάγιο Τάφο ἔφθασαν ἀπὸ εὐλάβεια, πίστη καὶ ἀφοσίωση πρὸς τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ οἱ τρεῖς Μυροφόρες γυναῖκες. Ὅπως δὲ σημειώνει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς στὸ ἀναγινωσκόμενο κατὰ τὴν τελετὴ τῆς Ἀναστάσεως Εὐαγγέλιο, ἀπὸ τὴν θέα τοῦ κενοῦ Μνημείου καὶ ἀπὸ τὸ ἄκουσμα τοῦ ἀγγελικοῦ ἀγγέλματος «εἶχεν αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις». (Μάρκ.ιστ’8).

Αἴσθημα τρόμου κατέλαβε τὶς Μυροφόρες. Κενὸς ὁ Τάφος. Καὶ ἡ ἀγγελικὴ πληροφορία δυσερμήνευτος καὶ ἀπροσδόκητος. Ἀλλὰ ὁ λαμπροστόλιστος ἀγγελιαφόρος τοῦ Οὐρανοῦ, τὸ ἐλπιδοφόρο φῶς τοῦ Μνημείου καὶ ἡ ἀνείπωτη χαρὰ ἀπὸ τὸ συνταρακτικὸ ἀναστάσιμο θαῦμα, προσέθεσαν στὶς ψυχές τους τὸ αἴσθημα τῆς ἐκστάσεως. Εὐθὺς μετὰ τὴν διαπίστωση τοῦ «ἀποκεκυλισμένου λίθου» καὶ τὶς ἀγγελικὲς διαβεβαιώσεις δὲν κατώρθωσαν νὰ ἀρθρώσουν οὔτε μία λέξη. «εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις».

     Τὴν αὐτὴ ψυχικὴ ἐμπειρία εἶχαν καὶ οἱ Ἀπόστολοι, μετὰ τὶς ἀλλεπάλληλες ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ. Καὶ ἔγινε ἡ Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος γι’ αὐτοὺς μόνιμο βίωμα, λυτρωτικὸ κήρυγμα, ἀναλλοίωτο φρόνημα, ζωὴ αἰώνιος.

Ἡ διδασκαλία τῶν Ἀποστόλων διατυπώνεται ὑπὸ τοῦ Μεγάλου Παύλου, ὄχι μόνον ὡς κήρυγμα πρὸς τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ὡς προσωπικὴ ἑνὸς ἑκάστου τῶν μαθητῶν ἐπιδίωξη . «τοῦ γνῶναι τὸν Χριστὸν καὶ τὴν δύναμιν τῆς Ἀναστάσεως αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν τῶν παθημάτων αὐτοῦ» (Φιλιπ. γ’ 10).

Ἡ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας μέθεξη, ἡ συμμετοχὴ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καταργεῖ τὸν τρόμο. Καλλιεργεῖ στοὺς Χριστιανοὺς τὸν ἱερὸ φόβο, δηλαδὴ τὴν βαθειὰ εὐσέβεια καὶ τὴν πίστη ἐνώπιον τῆς κρίσεως τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ, καὶ τοὺς κατευθύνει σταθερὰ στὴ βεβαία ἐλπίδα τῆς προσωπικῆς τους ἀναστάσεως.

     Στὶς ἡμέρες μας οἱ ἄνθρωποι δὲν τρομάζουν ἀπὸ τὰ περὶ Θεοῦ ἱερὰ γεγονότα. Ἄλλοι μὲν διότι γνωρίζουν τὸ βάθος τῆς θείας φιλανθρωπίας καὶ ἀγωνιζόμενοι τελοῦν κάτω ἀπὸ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, καὶ ἄλλοι ἐπειδὴ μένουν θεληματικὰ μακρυὰ ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεὸ καὶ ἐξελίσσονται σὲ ἀπίστους. Οἱ ἄνθρωποι σήμερα τρέμουν ἀπὸ τὶς ἀπειλὲς τῶν ἰδίων τῶν συνανθρώπων τους. Φοβούμεθα ὅλοι τὸν πόλεμο. Καὶ δικαίως. Φοβούμεθα τὴν οἰκονομικὴ κατάῤῥευση καὶ πτώχευση τοῦ Κράτους μας καὶ ἡμῶν τῶν ἰδίων. Ἀγωνιοῦμε γιὰ τὴν παλινδρόμηση τῆς φτώχειας, τῆς πείνας, τῆς δυ-στυχίας. Ἀνησυχοῦμε γιὰ τὸν κίνδυνο ἐσωτερικῆς ἀναταραχῆς. Φρίττομε στὸ φαινόμενο τῆς παράφρονος βίας. Ἀσθμαίνομε δυσάρεστα στὴ διαπίστωση τῆς ἀῤῥώστιας καὶ στὸ ἄκουσμα τοῦ θανάτου. Καὶ δικαίως μέχρις ἑνὸς σημείου. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας μὲ πίστη καὶ συνέπεια ἐπιζητοῦν σταθερὰ τὴν εἰρήνη, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν δικαιοσύνη. Ὁ δρόμος τῆς ζωῆς μας εἶναι δύσβατος καὶ ἀνηφορικός. Ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸν διαβοῦμε καὶ νὰ φθάσωμε νικηταὶ στὴν κορυφὴ τῶν ἀνθρωπίνων καὶ ἱερῶν ἐπιδιώξεων, ποὺ εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ σωτηρία τῶν ψυχῶν μας

     Ὁ σκοπὸς καὶ τὸ τέλος τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἑορτῶν καὶ τῶν πανηγύρεων, ἡ ἀναπαράσταση καὶ ἡ βίωση τῶν ὑπερφυῶν γεγονότων τῆς πίστεως στὶς καρδιές μας, ἡ προσωπικὴ ἑνὸς ἑκάστου συμμετοχὴ σὲ ὅσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἐπὶ τοῦ θείου Θυσιαστηρίου τελοῦνται, ἡ διάπλατη ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἀγάπη μας πρὸς ὅλους, ἡ πνευματικὴ εὐφροσύνη καὶ ἡ ἀγαλλίαση τῶν ψυχῶν, ἡ λάμψη τοῦ ἀκτίστου φωτὸς στὶς ὄψεις καὶ ὁ ἑόρτιος ὕμνος στὰ χείλη «Χριστὸς Ἀνέστη...», μεταπλάττουν τὸν ἐγκόσμιο φόβο σὲ θεῖο φόβο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν πρόσκαιρη ἔκσταση σὲ ἔμπρακτο χριστιανικὸ βίο.

Μή, λοιπόν, ἀπελπίζεσθε. Ἐπάνω ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὶς περιστάσεις εἶναι ὁ εὐεργέτης Θεός. Ἐπάνω ἀπὸ τὰ σχέδια καὶ τὶς ἰδιοτέλειες τῶν ἰσχυρῶν εἶναι ἡ πρόνοια καὶ ἡ παντοδυναμία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἂς πράξωμε ὁ καθένας τὸ καθῆκον του γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὴν πατρίδα καὶ γιὰ τὴν κοινωνία μας. Μὲ κύρια πνευματικὰ ὅπλα τὴν μετάνοιά μας, τὴν προσευχή μας καὶ τὴν ἀγάπη μας πρὸς ὅλους, θὰ κερδήσωμε καὶ τὴν παροῦσα ζωὴ καὶ τὸν παράδεισο. Ὁ Χριστός μας  ἐκήρυξε. «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰω. ιστ’ 33). Καὶ τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκει ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως : Ὁ Λόγος ὁ Εὐαγγελικὸς μὲ στέφανον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς «ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. ιστ’ 3).

Γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία πανηγυρίζουσα ψάλλει :

 

      Σᾶς εὔχομαι μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μου χαρούμενο καὶ εὐφρόσυνο τὸ Πάσχα Κυρίου. Ἀπ’ ἄκρου ἕως ἄκρου τῆς Πατρίδος μας καὶ στοὺς Ἕλληνες ἀδελφούς μας τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀπευθύνω εὐχὲς καὶ τὸν παγχριστιανικὸ χαιρετισμὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Ἰδιαίτερα ἀπευθύνω πατρικὲς εὐχὲς πρὸς τὴν Νεολαία τῆς Ἑλλάδος μας, στοὺς φοιτητές, στοὺς μαθητὲς καὶ στοὺς ἐργαζομένους νέους καὶ νέες μὲ τὴν προτροπὴ νὰ μένουν πάντα συνδεδεμένοι μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη μας, νὰ εἶναι ἀφωσιωμένοι στὴν Πατρίδα μας τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ ἀναδειχθοῦν στὴ ζωὴ ἐπιτυχημένοι καὶ δημιουργικοὶ πρὸς ὄφελος τῆς κοινωνίας μας.